Kültür toplumun en temel taşıdır. Topluma şeklini veren örf, adet, inanç ve ahlak kurallarını kültür oluşturur. İnsan topluluklarının da inanç ve değer kuralları vardır. Yani her toplumun kendine özgü kültürleri vardır. Popüler kültür ise kültürel ürünlerinin bir parçasıdır. Popüler kültür emeğin yeniden üretilmesinin bir girdisi olarak eğlenceyi içerdiğinden bahsedebiliriz. Ama en genel anlamıyla belirli bir yaşam tarzının ideolojik olarak yeniden üretilmesi olarak da tanımlayabiliriz. Endüstriyel gelişmelere paralel olarak, kapitalizmde ciddi bir ivme kazanmış ve yavaş yavaş görünür hale gelmeye başlamıştır. Popüler kültür insanlara daima geçici mutluluk sunmuştur. Ayrıca popüler kültürle beraber hemen hemen her alanda tek tipleşme yaşanmaya başlandığının da altını çizebiliriz.
Bugün nereye bakarsak bakalım insanlarda bir tüketim arzusu ve isteği görmekteyiz. Bu istek ve arzu şimdilerde tüm ülkeleri kuşatmıştır. Geçmiş dönemlere baktığımızda buradaki tüketim olgusunun sanayi devrimiyle beraber geldiğini Freud ve yeğeni Bernays’ın kitleleri ihtiyaç kültüründen arzu kültürüne dönüştürmesinden de geçiyor diyebiliriz. İnsanlar ihtiyaçları olmadığı hâlde ürünlerle sadece duygusal bir bağ kurarak satın almaya başlamışlardır. Yani tüketim artık bir amaç haline gelerek tüketimin bir nesnesi olma doğrultusunda araçlaştırmış. Kapitalist zihniyetlerin ve güçlerin çıkarları doğrultusunda bir tüketim ağı içerisine sürüklenmiş ve tüketimle birlikte tükenmeye doğru giden bir insan profili görmekteyiz. Popüler kültür bu bağlamda insanları tüketmeye teşvik eder. Tüketim meydana gelmeyince de haliyle özentilik meydana gelir. Bu yönüyle endüstriyel piyasanın bir aracı haline gelerek kültür endüstrisini oluşturur. Frankfurt okulunun kültür endüstrisi kavramı, kapitalist toplumlarda kültür ve sanatın kitlesel üretimi ve tüketimiyle birlikte metalaşması, tekdüzeleşmesini vurgular. Burada Frankfurt okulunun temsilcisi Adorno aklımıza gelmektedir. Adorno’ya göre kapitalist sistem müthiş bir kültürel hegemonya yaratarak insanı kendi özünden, sanatsal ve kültürel ihtiyaçlarından uzak tutmaktadır. Adorno’ya göre kapitalizm bir hegemonya yaratarak insanları sanatsal ve kültürel ihtiyaçlardan uzak tutup popüler kültür gibi ögelerle avutmaktadır. Adorno, Frankfurt okulunun temsilcilerinden biri olduğu için Frankfurt Okulu da popüler kültürü eleştirir. İnsan emeğinin metalaştığından bahseder. Kültür endüstrileri insanları etkisi altına alarak bir çıkmaza sokar. Kültür endüstrisinin kişiyi yabancılaştırdığını hatta kendi özünden uzaklaştırdığını savunur. Kişinin benliğini yok ettiğinden bahseder. Popüler kültürün medyada yansımasında ise daha çok toplumu sorgulayıcı bakış açısından uzaklaştığından bahsedebiliriz.
Popüler kültür, şiddet gibi bir öğeyi tüketim malzemesi yapmıştır. Tüketim olgusu şiddeti doğurmuştur Bu vesileyle de şiddet, popüler kültürün ideolojik damarlarından biri haline gelmiştir. Popüler kültürün bir unsuru haline gelen şiddet kavramı televizyon dizilerinde, sosyal mecralarda, bültenlerde yer almıştır. Genel olarak baktığımızda popüler kültür aracılığıyla sunulan şiddet olgusunun KİA araçlarından aktarılmasında televizyonun ayrı bir yeri olduğunu görmekteyiz. Hatta Gerbner’in ekme yetiştirme kuramından burada bahsedebiliriz. Gerbner medyanın kültürde var olan değer ve tutumları TV aracılığıyla ektiğini öne sürmektedir. Medyada gösterilen şiddet kavramını çeşitli programlar aracılığıyla kişinin tutumlarına ekme yapar. Daha sonra bu tutumlar yavaş yavaş insanlarda davranışa dönüşmeye başlar.
