Uyarlama

Uyarlama, ana öyküye bağlı kalarak diğer unsurları kendimize veya istenilene göre oluşturmaya denir. Genel anlamıyla ise bir sanat dalında oluşturulan eseri başka bir sanat dalına aktarmaktır. Sinemada uyarlama ise görsellik üzerinden olur. Bazen bir kitabı bazense yurtdışında çekilen bir filmi ya da diziyi ülkemizde uyarlama yaparak seyirciye sunarlar. Aslında önemli olan ana konuya bağlı kalabilmektir. Geride kalan sahneler ve olgular ana düşünceye bağlı kalarak senaryolaştırılır. Peki bir insan hikayeyi okuyunca mı daha iyi anlar? İzleyince mi? Ya da hikayenin duygusunu okuyunca mı daha anlamlı hisseder insan? Yoksa izleyerek mi? Konudan bağımsız olarak
okuma ve izleme dışında insana bir duyguyu hissettirip anlamasını sağlamak karşımızdaki kişiyle konuşarak mı olur? Müzik dinleterek mi? Yoksa biz ne yaparsak yapalım karşıdaki sadece anlamak istediğini mi anlar?

Ben ise duyguları, fikirleri, yaşanan olayları, yaşamdaki çıkmazları sinema üzerinden anlatmayı tercih edenlerdenim. Bu durum kişiden kişiye göre farklılık gösterir tabi… Bu durumu siz değerli okuyucularıma bırakıyorum. Uyarlamalarda özgün olabilmek önemlidir. Hatta bu durumdan dolayı sürekli bir tartışma çıkar. Genellikle uyarlama ve kopyalama birbirine karıştırılıyor. Sahneleri birebir aynı teknik ve duyguyla ortaya koymak değil sahnelere bizden de bir şeyler katabilmek gerekir. Senaryoya farklı karakterler eklenebilir ya da bir durum farklı anlamlarla anlatılabilir. Önemli olan bunları ne kadar özgün yapabiliyoruz? Sinema her ne kadar görsellik üzerine oluşan bir yapı olsa da uyarlama öncelikli olarak senaryoda başlar. Yani burada senarist hikayeyi senaryolaştırırken ne kadar özgün sahneler yazabiliyor buna bakmak gerekir.