Nesnelerin interneti veya IoT, dünya çapında şu anda internete bağlı olan ve tüm veriyi toplayan ve paylaşan milyarlarca fiziksel cihazı ifade eder. Süper ucuz bilgisayar çiplerinin ortaya çıkışı ve kablosuz ağların her yerde bulunması sayesinde, hap kadar küçük bir şeyden uçak kadar büyük bir şeye kadar her şeyi IoT’nin bir parçası haline getirmek mümkün . Tüm bu farklı nesneleri birbirine bağlamak ve onlara sensörler eklemek, normalde aptal sayılabilecek cihazlara bir düzeyde dijital zeka katarak, bir insanı dahil etmeden gerçek zamanlı verileri iletmelerine olanak tanıyor. Nesnelerin interneti, dijital ve fiziksel evrenleri birleştirerek etrafımızdaki dünyanın dokusunu daha akıllı ve daha duyarlı hale getiriyor.
Örnek verecek olursak…
Bir akıllı telefon uygulaması kullanılarak açılabilen bir ampul, ofisinizdeki bir hareket sensörü veya
akıllı termostat veya bağlı bir sokak lambası gibi bir IoT cihazıdır. Bir IoT cihazı bir çocuk oyuncağı kadar yumuşak veya sürücüsüz bir kamyon kadar ciddi olabilir . Bazı büyük nesnelerin kendisi de, verimli çalıştığından emin olmak için verileri toplayan ve geri ileten binlerce sensörle doldurulmuş bir jet motoru gibi birçok küçük nesnelerin interneti bileşeniyle doldurulabilir. Daha da büyük ölçekte akıllı şehir projeleri, çevreyi anlamamıza ve kontrol etmemize yardımcı olacak tüm bölgeleri sensörlerle dolduruyor. IoT terimi esas olarak genellikle internet bağlantısına sahip olması beklenmeyen ve insan eyleminden bağımsız olarak ağ ile iletişim kurabilen cihazlar için kullanılır. Bu nedenle, bir PC genellikle bir IoT cihazı olarak kabul edilmez ve akıllı telefon da sensörlerle dolu olmasına rağmen akıllı telefon değildir. Bununla birlikte bir akıllı saat, fitness bandı veya başka bir giyilebilir cihaz IoT cihazı olarak sayılabilir.
Temel nesnelere sensörler ve zeka ekleme fikri 1980’ler ve 1990’lar boyunca tartışıldı (ve tartışmasız çok daha eski atalar var), ancak internete bağlı bir satış makinesi de dahil olmak üzere bazı erken projeler dışında ilerleme yavaştı çünkü teknoloji hazır değildi. Çipler çok büyük ve hacimliydi ve nesnelerin etkili bir şekilde iletişim kurmasının bir yolu yoktu. Milyarlarca cihazı bağlamanın uygun maliyetli hale gelmesinden önce, neredeyse tek kullanımlık olacak kadar ucuz ve güç tasarrufu sağlayan işlemcilere ihtiyaç vardı. Kablosuz olarak iletişim kurabilen düşük güçlü çipler olan RFID etiketlerinin benimsenmesi, geniş bant internet ile hücresel ve kablosuz ağların kullanılabilirliğinin artmasıyla birlikte bu sorunun bir kısmını çözdü. Diğer şeylerin yanı sıra, dünyanın (veya aslında bu galaksinin) ihtiyaç duyacağı her cihaz için yeterli IP adresi sağlaması gereken IPv6’nın benimsenmesi, IoT’nin ölçeklenmesi için de gerekli bir adımdı.
Kevin Ashton 1999 yılında ‘Nesnelerin İnterneti’ (IoT Teknolojisi) ifadesini icat etti, ancak teknolojinin bu
vizyona ulaşması en az bir on yıl daha aldı.
