Reklamlarda Çocuk Kullanımı

Reklamlar,  anlam,  değer,  ideoloji,  kültür  ve  daha  pek  çok  konu  hakkında  fikirlerin.  anlaşılmasına yardımcı oldukları için medya çalışmalarının önemli konularından biridir. İnsanları bir ürünü almaya ikna etmenin evrensel olarak kabul edilmiş bazı yolları bulunmaktadır.
Bunları yineleme,  ödüllendirme, cezalandırma,  değerlerle  uyuşma, özdeşleşme ve  taklit etme, grup kimliği, gıpta etme ve  imrendirme olarak belirtmektedir. Öte  yandan reklama cazibe katmak, inandırıcılıklarından  yararlanmak  gibi  nedenlerle  çocuğun  kullandığı  ürüne  yönelik  olsun  ya  da olmasın reklamlar çocuk imgesi içerebilmektedir. İnsanlar çocukların seslerini, yüzlerini, mimiklerini sevimli bulma eğiliminde oldukları için, çocukların söylediklerine daha kolay güvenebildikleri  için mal  ya  da  hizmet  pazarlayanlara  çocukların  kullanımı  daha  çekici  gelebilmektedir. Çocuğun reklamlarda hedef kitle olmasının üç nedeni bulunmaktadır. Çocuğun elinde eskisine oranla daha fazla  para bulunması,  ailelerin marka  seçiminde etkileri  ve marka sadakati  aşılama fırsatıdır.  Reklam  filmlerinde  çocuk imgesinin  kullanımının  üç temel amacının  olabilir bunları sıralayacak olursak; Çocuğa  “tüketim” isteği kamçılamak,  çocuğun  reklamı yapılan  ürünleri  alması  için  ailesini  zorlamasını  sağlamak  ve  geleceğe  yatırım  yapılarak,  ileriki yaşlarda  iyi  bir  tüketici  birey  olmasını  sağlamak.  Tüm  bunlar  çocuğu  kullanmanın,  onlardan faydalanmanın, istismar etmenin bir çeşididir. Bunların yanı sıra çocukların reklam filmlerinde sevimli ya  da  muhtaç  varlıklar  olarak  gösterilmesi,  çocuk  istismarının  zararsızmış  gibi  görünen  yüzünü oluşturmaktadır.  Çocuğa  yönelik  bu  bakış  açısı,  çocuğu  seyirlik  nesne  haline  getirirken  çocuğun gerçek ihtiyaç ve sorunlarının görmezden gelinmesine neden olur.  Reklamları izleyenler sadece yetişkinler değildir, çocuklar da bebek denilecek yaştan itibaren ekranla tanışmakta diğer medya metinleri gibi reklamlar ile de karşılaşmaktadırlar.  Kendi akranlarını ekran karşısında gören  çocuğun  özdeşleşme  kurması  da  beklenmedik  bir  sonuç  değildir.  Bilindiği  gibi  çocuklar toplumun  kendilerinden  beklediği  davranış  biçimini  taklit  ederek  öğrenirler,  sosyal  gelişimlerini sürdürürler. Reklamlarda gördükleri davranışları sergilemenin de bu taklidin ve sosyalleşme çabasının bir parçası olduğu kabul edilebilir. Ayrıca çeşitli tekniklerle cazibesi arttırılan, izlettirmek için renk, ışık,  ses,  hareket  ve  teknolojinin  sunduğu  tüm  yeniliklerden  faydalanan  reklamların  çocukları etkilemesi  kolay  olabilmektedir.  Buna  bir  de  ailelerin  çocuk  bakımını  kolaylaştırıcı  olarak  ekran kullanımı  eklenince  yineleme  ile  pekiştiriciliği  de  artmaktadır.